نامه ای به معشوق

15
0

نویسنده: مهشید حسینی 

  بنام خدا                                                                  

گیرنده: نلورا                                                                                                                        

تاریخ نگارش:26 ژانویه 2024                                                                                            

نلورای دوست داشتنی ام ! (شخصیت نقاشی های من)                                                                     

امروز هم مثل همیشه من را تسلیم خودت کردی.قلم رنگی را برداشتم و ادامه ی زندگی ات را به سبک آبرنگ کشیدم.اما نه آسمانش را آبی کشیدم و نه زمین را بهاری. تازه یک آدم را افتاده کنار دیوار و تورا دوان دوان به سوی او کشیدم. برف های نقاشیم آرام بر روی زمین می بارید. در این نقاشیم تو عاشق شده بودی. قرار بود با او ازدواج کنی. به دنبال ادوارد می گشتی. به هنگام راه رفتن همه جا را نگاه می کردی تا بلکه او را پیدا کنی.

صدای پایت را خوب تصور کردم.از سرما دستانت را به هم می فشردی. با نفسی تند و هیجان زده رطوبت را با هوا بلعیدی و به راه خودت ادامه دادی.همانطور که دوان دوان راه می رفتی، او را افتاده کنار دیوار شهر دیدی! گامی به عقب برداشتی و اورا نگاه کردی. اشک در چشمانت حلقه زد. او تورا دید. خواست بلند شود اما شانه های مردانه اش بر دیوار ساییده شد و افتاد.تصادف کرده بود و پایش شکسته شده بود. چهره اش از سرما سرخ شده بود. در آن حال صدای او شنیده می شد. او کلمات مبهمی را زمزمه می کرد.بدنت به لرزه افتاد. دوان دوان  خودت را به سوی او کشاندی اما پایت لیز خورد و جلوی پایش بر کف سرد زمین افتادی. آنگاه با انگشتان خود پیراهن سفید او را گرفتی وبا بغض در ناامیدی صدایش زدی. برف لایه موهایش غلتان بود. شال گردن قرمزت را از دور گردنت در آوردی و به دور سرش پیچیدی.او موهایت را کنار زد و به چشمانت خیره شد. لحظه ی عجیبی بود. گرمای عشق در وجودت بیشتر شده بود..لبخندی زد اما درد لبخندش را محو کرد.

بخار از دهانت خارج می شد. اطراف را خوب  نگاه کردی. صدای راه رفتن اسب می آمد.کالسکه ای نزدیک می شد.او را بلند کردی و کالسکه را نگه داشتی تا اورا به پیش طبیب ببری. آن وقت با او به داخل کالسکه رفتید و نگران به پایش خیره شدی.چشم هایت ترسیده بود. دستت را گرفت و چشمانش را برای چند لحظه بست. نفس عمیقی کشید وبعد آرام با صدایی گرفته گفت:

_ نلورا! امشب بیشتر عاشقت شدم…!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *