نامه ای به…

126
0

نویسنده: عادله بشکاری

صدای تیربارون لحظه ای آروم نمی گیره. نمی دونم چقدر وقت دارم اما نوشتن تنها کاریه که ازم بر میاد. با تیری که تو پامه اگه همینجا بمونم زیاد دووم نمیارم و اگه الان برم بالا درجا کارم تموم می شه. هر چند دقیقه یکبار صدای رگبار گلوله میاد و چند ثانیه سکوت و آرامش حکم فرما می شه ولی صدای قدم زدن سربازا بالای سرم میاد. من آخرین بازمانده از گروهم نمی دونم چجوری خودمو به این زیر زمین رسوندم. حتی نمی دونم چند ساعته که اینجام زمان از دستم در رفته ولی احساس می کنم باید یه کاری انجام بدم. این کاغذ و خودکار از سر عادت نسخه نویسی برای بیمارا تو جیبم مونده و بهم جسارت نوشتن داده، پس می نویسم

امروز ۸۴ روز از آخرین باری که خانوادمو دیدم و آخرین لحظه دستشونو رها کردم تا به اینجا برگردم می گذره. به اینجا…خونه

اگه بار ها و بار ها به اون لحظه برگردم بازم همین تصمیمو می گیرم. خیلیا رو تو این مدت نجات دادم ولی الان برای خودم کاری از دستم برنمیاد. خیلی حرفا هست که می خوام بگم. “اما” و “اگر” های بی شماری که تو ذهنم میاد و می ره. اگه نامه دیگه ای بود…اگه شانس صحبت دیگه ای بود… اگه می تونستم با این قلم این آتیش بازی بالا سرمو متوقف کنم… اگه می تونستم چشمامو ببندم و باز کنم و ببینم که تو خونه خودمم و دیگه خبری از جنگ نیست… و هزاران اگه دیگه که مثل این سربازا تو سرم رژه می رن ولی قرار نیست به واقعیت تبدیل شن اما من می نویسم تا …

 آخرین خط خیلی تند وتقریبا ناخوانا نوشته شده بود. انگار دیگه وقتی براش نمونده بود

و بعد از اون حرفا نامه پاره شده بود. انتهای نامه  و آخرین حرفا چند قطره خون روی جوهر رو پوشونده بود.چی به سر نویسنده اومد؟ کاغذ رو برگردوندم به امید این که ادامه داشته باشه. پشت صفحه با خطی درشت و خوانا نوشته بود:

 “برای تویی که نمیشناسمش. برای تویی که نمی شناسی ام” به وقت تابستان ۱۳۶۵

یک لحظه خشکم زد. چه زمانی این جمله رو نوشته بود؟ یعنی از کی برای آخرین نامه ش آماده شده بود؟ واقعا آخرین نامه ش بود؟

زیر لب تکرار کردم “برای تویی که نمی شناسمش”

نامه رو تا کردم و گذاشتم لای همون کتابی که پیداش کردم و کتاب رو به کتاب خونه بردم تا پسش بدم. دلشو نداشتم انگار یه قسمتی از من اونجا جا مونده بود. یه قسمت از هر کسی که نامه رو می خونه اونجا جا می مونه

لعنت به جنگ…

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *