نامه‌ای به بَله‌ام

96
14

نویسنده: مهیا شیخ پور

گیرنده : همسرم

بسم الله الرحمن الرحیم

 ای روح تازه ی مهربانم ! سلام

واژه ها را نوازش کنان از قفس در می آورم و روی کاغذ رها می کنم .

از لحظه ای که به تو بله گفته ام تمام اعتماد و اعتقادم شده ای ، حتی یک روز هم نشده که یادم برود تا بگویم (( دوستت دارم )) اما هرگز از زبان تو نشنیده ام بلکه (( دوستت دارمت )) را دیده ام …

دستانت را که سیاه می شوند تا لاک مورد علاقه من را بخرند ، چشمانت را که بی خواب می مانند تا بالش زیر سر من گرم بماند ، حتی دیده ام وقتی خودم را به خواب می زنم چطور دستم را از زیر سرم برمیداری تا بعد بیدار شدنم درد نگیرد …

شبیه برگی ، که مسیر تمام رنگ ها را می دَوی تا دل شکوفه ات همیشه بهار بماند .

راستش یقین پیدا کرده ام که آیین عشق ، ستودنی است .

جان و وجودم !

خواستم بگویم که آه و حسرت آیینه را تار می کند ، به رگ های باد کرده ی دیوار خانه مان فکر نکن چرا که دانه پس از آنهمه دویدن وقتی به خاک سجده می کند ، با صبر ، سبز می شود و می رویَد .

بیا با هم به آیین سایه برسیم که با تمام تاریکی ، ریشه اش از خورشید است .

بیا به پچ پچ باران در کوچه پس کوچه های پیچیده بهم زندگی ،گوش بسپاریم و هم صحبت سکوتِ برف ها شویم ، یادمان نرود در دلِ مه که دلگیری اش روی کوه سنگینی می کند و سنگ را نَم ، پتو را بپیچانیم دور وجودمان و چای مان را سرد نکنیم چرا که تمامِ معنای زیستن خلاصه می شود در کنار هم خندیدن و احترام ها و خاطره ها را قاب کردن و به روی طاقچه ی قلب گذاشتن .

همدم و همسفر همیشگی من !

هم نفس شدن با تو در مسیر زندگی یک موهبت الهی بود برایم که تا نفس در جان دارم برای این هدیه شاکر خواهم بود . قدردان واژه ی (( بله )) ام هستم که تقدیمت کردم .

جا می گذاری هر بار                         روی پیراهنم عطرت را

نور به فکر آشفته ام می پاشی              پنهان می کنی،پاییز پشت لبخندت را

آفتاب در جانم تکثیر می شود              وقتی می گذاری روی شانه ام ، سرت را

در استخوان هایم ریشه دوانده ای          خلق شده ام که ببوسم زخم هایت را

می دانم خدایم یکتاست                     نمیدانم چرا روی زمین دیدم همانندش را

شمرده ام شعر های جهان را                 همه شان رد پای یک زن دارند

جای مرد ها در شعر ها خالیست            شعرزنانه من ، مردی به نام (( مرد )) دارد

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

14 دیدگاه برای “نامه‌ای به بَله‌ام

  1. بسیار زیبا بود 👏👏👏

  2. بسیار زیباااا

  3. بین نامه ها زیباترین قلم بود واقعا بدون اغراق احسنت

  4. چقدر قشنگ و دلنشین♥️پر از حس خوب دوست داشتن

  5. چقد زیبا واقعا لذت بردم👌👌👌

  6. بسیااااار عالی و بینظیر بود خانوم شیخ پور❤🌻🌹🌹