به تو که اکنون مرده‌ای

50
0

نویسنده: فاطمه رسولی

حالا که این کلمات را می‌‎نویسم، تو در سرد ترین اتاق بیمارستان خفت‌ه‎ای و من در تاریک‎‌ترین اتاق خانه مچاله شده‎‌‌ام. تو از تمامی افکار جهان تهی شده‌ای و من تمامی افکار جهان را کنار زده‌‎ام و فقط به صدایت فکر می‌کنم. به صدایت که بعد از این چه خواهد شد؟ با خود به دنیای جاودانگان خواهی برد، یا در حنجر خاموشت به جا خواهی گذاشت؟

خواستم حنجره‌ات را به یادگار بردارم نگذاشتند، گفتند حرمیت میت باید حفظ شود؛ اما خودشان تن نحفیت را هزار چاک کردند تا مطمئن شوند که خودت به آغوش عزرائیل رفته‌‎ای. آخ عزیز من، عزیز از دست رفته‌ی من، صدایت را چگونه در گور محبوس خواهند کرد؟

همیشه از مهربانی بسیارت به دیگران، به خودت زخم می‎زدی، این بار هم می‎دانم که رفته‌ای تا به رفتگان یاری برسانی. رفته‎ای تا اسرافیل‌‎وار از گورشان برخیزانی و می‌دانم که زین پس هر گاه در گورستان پا بگذارم، ساری بر سر درخت خواهد خواند. اما آیا در این مهربانی به من نیز فکر کردی؟ به اینکه بی تو چه خواهم شد؟ به اینکه گوش‌هایم پس از تو تمامی صدا های جهان را پس خواهند زد، به اینکه دیوار های خانه، مرزی خواهند شد بین هیاهوی دنیا و جای خالی صدایت در گوشه گوشه‎ی خانه.

راستی آخرین بار در همین گوش‌ه‎ای که من نشسته‌‎ام، نشسته بودی و می‌گفتی «کاش مادر داشتم» و من به لرزش صدایت بر سر واژه‎ی «مادر» فکر می‌کردم، به اینکه چقدر مادر شدن به تو می‌آید. به خودت گفتم، گفتم و لرزیدی؛ در آغوشت گرفتم و ترس از چشمانت جاری شد. آخ عزیز من، عزیز از دست رفته من، تو در زندگی کوتاه‌‎تر از عمر پروانه‎ات، آنقدر ترسیدی که جرئت بال گشودن نیافتی. چشمه‌‎‎ی ترسی که در تو بود لحظه‌‎ای از جوشش باز نایستاد و تو لحظه‌‎ای از لمس زندگی خشنود نگشتی. با ترس گام برداشتی که مبادا زمین ببلعدت بی خبر از اینکه مدت‎ها قبل، ترس تو را بلعیده بود. از حلق ترس به دنیا نگاه می‌‎کردی، دندان‌‎های خونین او را می‌دیدی و خیال می‎کردی نیش دنیاست که برای تو تیز شده.

حالا که این کلمات را می‌‎نویسم، تو دیگر نمی‌ترسی. حالا من تو را در آغوش نمی‌گیرم و می‌‎ترسم، از حجم خالی‎ات در آغوشم  و صدایت که دیگر استخوان‌‎های کوچک گوشم را نخواهد لرزاند. حالا هر گاه که در گورستان پا بگذارم ساری بر سر درخت خواهد خواند.

به نجوا

03/10/1402

1:37 بامداد

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *